Διαολοσυμφωνιες.

10/1/2008 10:47 |

Υπεγραψα μια συνθηκη

στο διαολο θα πουληθω,

εβαλα τη ψυχη μου υποθηκη

αν το στοιχημα χασω, θα χαθω..

Οι σκεις τωρα μ αγκαλιαζουν

ειναι παραλογο μα τοσο λογικο,

τωρα τα χερια του διαλου με παθιαζουν

αν το στοιχημα χασω, θα χαθω.

Αλλοπαρμενες ατονες σκεψεις

με εγκλωβιζουν θελω να παραδωθω,

σε ενα κτυπημα θα υποκυψω

το στοιχημα θα χασω, θα χαθω.

Μαγισσες με κλεψαν σπ τα βαθη

με συρανε σε ενα αιματηρο σκαλι,

και τωρα δολοφονουμε απο τα λαθη

και ο διαολος θα με φυτεψει σαν ενα ξερο κλαρι,

Συνεχεια σκουντουφλαω σε επιφανιες λειες και στεγνες

και το κερι μου τρεμοπαιζει, ερχετε, τον ακουω

το βημα του ακουγετε σαν θαλασσες

αιματηρες σκυφτες..

Ζω μεσα σε διεστρευλωμενες αληθειες

και ολα τα δακρυα μου πινω και μεθω,

μετα ο διαολος ηρθε με γατζωνει

και αιματα, τα δακρυα μου κανω εμετο.

Μυριελ Νικολαου

ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

8/1/2008 12:59 |

Αυτοκαταστρογή μου κόπιασε ,

δειλα να σε κεράσω..

λίγο αίμα απο τα πνευμώνια μου..

λίγο αίμα απ το κορμί μου..

Έλα..μεσα κόπιασε..

εγώ, δεν σε φοβάμαι!

Μια πρόσκληση σου έκανα,

και να! μπροστά σου να μαι!

Αυτοκαταστροφή μου κοπιασε,

ελα να σε τρατάρω..

λίγο ζουμί απο τις φλέβες μου,

λίγη φωτιά απο τα μάτια μου

συμπόνια απ την οργή μου!

Έλα σου λέω μην κοντοστέκεσε..

Εγώ, δεν θα σε απελάσω!

έλα το χέρι θα σου κρατώ

ορκίζομαι δεν θα σε ξεγελασω.

Έλα και μπες κρυφα,

μαχαίρια ξέρεις να μπήγεις..

έλα σ αφηνω στα φανερά..

την ψυχή τωρα εσύ να την γλεντησεις..

Τι έγινε μιζέρια μου;

Ακόμα και εσύ μπλοφάρεις;

έλα σου λέω και άσε με

θα παραδοθώ να λυτρωθώ

άλλωστε εγω,

μονάχα για αίματα είμαι.

Παραίσθηση..

25/12/2007 21:16 |

θυμάμαι τότε που έγραφες σε λευκούς τοίχους

με κόκκινη μπογιά

απ των ματιών σου τα δάκρυα

το σ αγαπώ που ξέχασες να αφήσεις στις παλάμες μου.

Κι ύστερα μ έψαχνες σε υγρούς δρόμους

κι έριχνες πέτρες πίσω σου

σαν να χες βγει από κείνο το παραμύθι με τον πρίγκιπα

που αναζητούσε την αγαπημένη του στο δάσος.

Μα δέντρο ήμουν, και μέσα απ τα πυκνά μου κλαδιά

τον πόνο σου έβλεπα και έχανα τις ανάσες μου.

Ώσπου μ αντίκρισες νεκρή στο πληγωμένο χώμα

και χούφτα έγινες ολόκληρος όταν μ αγκάλιασες.

Κι έκλαιγες......θυμάμαι που έκλαιγες δυνατά.. με λυγμούς

κι έσερνες πίσω σου σκοινί με κόμπους τα λάθη σου.

Και τώρα κλαις , σε βλέπω πίσω απ τα σκοτάδια μου

μα δεν μπορώ τα δάκρυά σου να σκουπίσω.

Το αίμα σου φοβάμαι μήπως με βάψει κόκκινη και σε τρομάξει

η μορφή μου..

Εδώ θα μείνω..

Τα μάτια μου , στα μάτια σου παραίσθηση να κάνω..

***

Μαρία Νικολάου

Για γιορτινές ευχές από μένα..

20/12/2007 18:48 |

Κοινή εγγραφή σε όλα τα blogs

που έχω πρόσβαση να κάνω εγγραφές...

Ξεχωριστή εικόνα για κάθε ένα από σας....

όλη μου η αγάπη για όσους με τίμησαν με την εμπιστοσύνη τους.....

Καλές γιορτές...

Καλή χρονιά.....

σματςςςςς

EΡΩΤΗΣΗ!...

13/12/2007 11:46 |

Μήπως τελικά η γενναιοδωρία ΔΕΝ συνάδει με τα χρήματα άλλά με "πλούτη" τα οποία ΣΤΕΡΟΥΜΕΘΑ οι του δυτικού ανεπτυγμένου κόσμου;

(δημοσιεύθηκε σε εφημερίδα στην Ινδία)

Γιώργος Πρίμπας

Ευχή.

21/11/2007 7:54 |

Δε θα γράψω ποίημα.
Μπήκα για μιαν ευχή.
Ίσως καμιά σας
Να μη γιορτάζει σήμερα.
Ας είν' όμως ολόγλυκα
Τα "χρόνια σας πολλά"!

Γιώργος Πρίμπας.

Καλώς σας βρήκα!

17/11/2007 1:23 |

Δειλά δειλά, με βήματα αργά

απ' την αυλόπορτα την ανοιχτή περνώ

μέσα στην πεντακάθαρη ασβεστωμένη αυλή

κοιτώ τα δέντρα που έχουν ίσκιους γελαστούς,

κοιτώ τους ανθισμένους κήπους, τα παρτέρια,

τριγύρω μου πετάνε χαρούμενα σπουργίτια,

μα οι μυρωδιές με μέθυσαν με ζάλισαν γλυκά,

σαν ήρθα!

Είμαι κι εγώ εδώ στον κήπο σας, σαν λουλουδάκι

μικρό και ταπεινό, σαν μέλισσα που γεύεται τη γύρη.

Είμαι εδώ μ' ένα χαμόγελο στα χείλη όλους να σας χαιρετίσω

κι εκεί σιμά με τα δικά σας ίχνη και τα δικά μου να αφήσω.

Είμαι εδώ στον κόσμο τον «τρελό» της ποίησης

μαζί με σας, τις σκέψεις μου κι εγώ

να ψιθυρίσω.

ΚαΤερίνη.

16.11.07

Στη σιωπή των αμνών
στις φωνές των νεκρών
στις κραυγές της ψυχής
στο κορμί μιας τρελής

Μες στα μπαρ που γυρνάς
στο κορμί που πουλάς
σε ιδέες μικρές
σε ανάσες μισές

Στην παράνοια του νου
του δικού σου μυαλού
στην αρρώστια του "εγώ"
στου κορμιού το βυθό

Λέξεις που είπες νεκρές
κι η ζωή σου στο χτες
μια καπότα κορμί
μια φωνή κι ένα "μη"..

Έτσι θα τριγυρνάς
στη ζωή θα πονάς
γαμημένος θυμός
και συ πάντα νεκρός..

*

ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ